กลับมากอดตัวเองได้สักพักใหญ่แล้ว
เป็นเรื่องดีในบางครั้ง เป็นเรื่องเหงาในบางเวลา
ฉันค้นพบแล้วว่า..
การได้ลองอยู่กับตัวเองเหมือนที่เคยอยู่
มันก็ดีไม่น้อย
คนเราเลิกรักกันได้ไม่ง่ายนักหรอก
ฉันแค่เก็บเธอไว้ให้ลึกสุดใจก็พอ
เป็นเพียงความทรงจำที่นึกถึงไปแล้ว ยังมีรอยยิ้มจางๆ หลงเหลืออยู่
ฉันจำเป็นต้องมีชีวิตใหม่เสียที
ทั้งที่เธอมีไปนานแล้ว…

ฉันไม่ขออ้อนวอนต่อสิ่งใดหรือใครอีกแล้ว
แค่ขอให้เธอมีชีวิตใหม่ที่ดีอย่างที่เธอกำลังมี
ก็คงเพียงพอ
การที่นึกถึงเธอแล้วรู้สึกไม่เจ็บแบบเดิมอีกแล้ว
มันทำให้หัวใจฉันรู้สึกสบายๆดีจัง
ขำดี ที่เคยร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งที่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
เพื่อนฉันบอกว่า เสียเวลา
ก็อาจจะจริงเกินครึ่งนะ เพราะส่วนที่เหลือ
ฉันแค่อยากปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง
แค่อยากทำตามหัวใจ อยากร้องไห้ก็ร้อง
เพราะเมื่อถึงเวลา ฉันก็จะหยุดเอง
ตามกลไกลของความรู้สึก

 

งงตัวเองเหมือนกันนะ ไม่เคยว้อวอนใครได้นานขนาดนี้
แต่เอาล่ะ ตอนนี้ไม่แล้ว
เสียเวลาทำมาหากิน :P

จะไปเริ่มงานใหม่แล้ว
ฉันเองก็กำลังจะไปมีชีวิตใหม่ อยู่ในสังคมใหม่ๆ
ได้ทำงาน ได้เรียน ได้ทำสิ่งต่างๆ 

และคงถึงเวลาที่จะเก็บเธอไว้ให้ลึกสุดใจจริงๆ
บ๊าย บาย  :)

 

 

<< เสียงหัวเราะที่หายไป